O Bob Lutz, το κορυφαίο στέλεχος της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας και μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του κλάδου διαχρονικά, είχε την επιθυμία να δημιουργήσει ένα sports car το οποίο να ανταγωνίζεται τους ευρωπαίους και τους Ιάπωνες.

Αυτό, θα απηχούσε την αυθεντική αυτοκινητική κουλτούρα του μέσου Αμερικανού, κάτι που σήμαινε υπερβολή σε ό,τι αφορά το μέγεθος του κινητήρα και «αγνή αίσθηση οδήγησης» κατά τα αμερικανικά πρότυπα. 

Το αποτέλεσμα ήταν η Dodge Viper RT/10, η οποία παρουσιάστηκε το 1991 και άρχισε να πωλείται από τις αρχές του 1992. Το πρόγραμμα εξέλιξης του roadster (κατά τα άλλα) οχήματος είχε ξεκινήσει στα τέλη του 1988, από τους σχεδιαστές τού «Advanced Design Studios» της Chrysler.

Το αυτοκίνητο διέθετε έναν V10 ατμοσφαιρικό κινητήρα ο οποίος βασιζόταν στον V8 της εταιρείας. Στην εξέλιξη και κατασκευή του συνέβαλαν και οι μηχανικοί της Lamborghini (η οποία τότε άνηκε στην Chrysler). H χωρητικότητά του (αρχικά) ήταν 7.990 cc, απέδιδε μέγιστη ισχύ 406 PS/4.600 rpm και μέγιστη ροπή 630 Nm/3.600 rpm. 

Η Dodge Viper RT/10 επιταχυνόταν από τα 0-60 mph (0-97) km/h σε 4,6 sec, κάλυπτε από στάση τα πρώτα 402 m (1/4 του μιλίου) σε 12,6 sec και η τελική ταχύτητά της έφτανε τα 266 km/h. Οι επιδόσεις και η σχεδίαση του αυτοκινήτου ήταν εντυπωσιακά, όμως υπήρχε και η «σκοτεινή» πλευρά του. 

Η Dodge Viper RT/10 δεν διέθετε κανένα σύστημα υποβοήθησης του οδηγού. Ούτε σύστημα ABS, ούτε σύστημα ελέγχου της πρόσφυσης ούτε καν αερόσακο. Ο οδηγός ήταν μόνος του με το αυτοκίνητο. Αν δεν διέθετε εμπειρία από αγώνες, η «οχιά» τον «δάγκωνε» με μεγάλη ευκολία.

Εκείνη την περίοδο υπήρχε η πληροφορία ότι το 30% των τροχαίων ατυχημάτων με Viper RT/10 συνέβαινε μόλις στην πρώτη επαφή τού ιδιοκτήτη με το αυτοκίνητο, κατά τη διαδρομή από τον χώρο της έκθεσης που την παρέλαβε προς το σπίτι του!

Οι ιδιοκτήτες ή οι οδηγοί της Dodge Viper RT/10, αλλά και των επόμενων γενιών του μοντέλου, ενεπλέκοντο συχνά σε τροχαίο ατύχημα, όπως επιβεβαιωνόταν από τις ασφαλιστικές εταιρείες που κατέγραφαν συχνότητα ατυχημάτων επτά φορές μεγαλύτερη από κάποιο άλλο μοντέλο της κατηγορίας.

Το αποτέλεσμα ήταν να χαρακτηριστεί το αυτοκίνητο ως το πιο επικίνδυνο σύγχρονο sports car. Υπήρξαν πέντε γενιές της Viper, η παραγωγή της οποίας σταμάτησε οριστικά το 2017 εξαιτίας της μικρής ζήτησης γι’ αυτή.