Δεν έχει σημασία πως ήρθε η νίκη επί της ΑΕΚ στο φινάλε. Δεν έχει σημασία πως ο ΠΑΟΚ δεν είχε καλή απόδοση. Δεν στέκομαι στο τελικό αποτέλεσμα, που σαφώς και δίνει μεγάλο προβάδισμα στον Δικέφαλο για πρόκριση στον τελικό της διοργάνωσης.

Στέκομαι στο γεγονός ότι αντιμετώπισε μια ομάδα που απεγνωσμένα έψαχνε για ένα αποτέλεσμα μετά την βαριά από τον ΟΣΦΠ και κυρίως στον τρόπο με τον οποίο πανηγυρίστηκε το γκολ.

Οσοι νιώθουν από ποδόσφαιρο και ΠΑΟΚ, μπορούν να καταλάβουν πόσο άλλαξε την ψυχολογία της ομάδας το γκολ του Μουργκ στο φινάλε του προημιτελικού. Η αγωνία των Βιειρίνια, Κρμέντσικ, Καντουρί, Ζίβκο Ζίβκοβιτς στον πάγκο πριν την εκτέλεση του φάουλ και ο τρόπος που εισβάλλουν στο γήπεδο για να πανηγυρίσουν, είναι το μεγαλύτερο κέρδος για τον ΠΑΟΚ.

Μεγαλύτερο και από την ίδια τη νίκη. Κουτσαίνοντας τρέχει ο αρχηγός να γίνει ένα κουβάρι με τους υπόλοιπους για να πανηγυρίσει. Σαν… τρελοί αντιδρούν Ζίβκο Ζίβκοβιτς, Καντουρί και Κρμέντσικ μόλις η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα της ΑΕΚ.

Σαν μικρό παιδί ο Ουάρντα (τραβόντας με λύσσα την μπλούζα του για να την σκίσει) τρέχει πάνω στον Γκαρσία που με γυαλισμένο μάτι (όπως και ο Χρήστος Καρυπίδης δίπλα του), πανηγυρίζουν το ασπρόμαυρο γκολ της λύτρωσης.

Σε δευτερόλεπτα οι παίκτες, τα μέλη της τεχνικής ηγεσίας και όλο το σταφ, έχουν γίνει ένα κουβάρι μπροστά στον πάγκο του ΠΑΟΚ και ξεσπούν. Έχουν διώξει από πάνω τους το άγχος και το βάρος και νιώθουν απελευθερωμένοι. Όχι μόνοι τους. Ολοι μαζί. Σαν ομάδα. Σαν ΠΑΟΚ.

Σαν μικρό παιδί ο Ντάγκλας χοροπηδάει και κλωτσάει τους συμπαίκτες του, ο Μούργκ έχει… ταξιδέψει σε άλλο πλανήτη κρύβοντας την συγκίνηση του βάζοντας τα χέρια του στα μάτια, ο –σχεδόν πάντα «παγωμένος» λόγω ιδιοσυγκρασίας- Ινγκανσον χοροπηδάει σαν το… κατσίκι στις αγκαλιές των συμπαικτών του, ο Σβάμπ ζητάει απ΄ όλους να πανηγυρίσουν σε κύκλο, πριν «πνίξει» με πατρική στοργή στην αγκαλιά του τον συμπατριώτη του ενώ ο πάντα ήρεμος και πράος Μίροσλαβ Σνάουτσνερ, εκφράζει με πρωτόγνωρο τρόπο για τα δεδομένα του, τα συναισθήματα του.

Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς μοιράζει κλωτσιές σε όποιον βρίσκει μπροστά του ενώ ακόμα και ο… χαλαρός Σφιντέρσκι έχει ενθουσιαστεί όπως δείχνουν οι αντιδράσεις του.

Και τι έγινε θα σκεφτεί κάποιος… Πήρε ο ΠΑΟΚ τίτλο και πανηγύριζαν σαν τρελοί; Όχι. Δεν πήρε κανένα τίτλο. Μια εκτός έδρας νίκη πήρε που του δίνει πλέον τον τίτλο του φαβορί για πρόκριση στον τελικό.

Μια νίκη όμως που λειτούργησε σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης για ομάδα φορτωμένη με άγχος και φόβο μπρος στο ενδεχόμενο αποτυχίας. Αυτή είναι η αλήθεια. Φάνηκε άλλωστε τόσο το άγχος όσο και ο φόβος των παικτών του ΠΑΟΚ για το αποτέλεσμα, από την εμφάνιση που πραγματοποίησαν.

Ο άνετος ΠΑΟΚ που είδαμε στη Λεωφόρο κόντρα στον Παναθηναικό, εξαφανίστηκε στο ΟΑΚΑ. Κόντρα στην ΑΕΚ εμφανίστηκε μια ομάδα που φορτωμένη με αβάστακτα βάρη. Μια ομάδα που έψαχνε τη λύτρωση ακόμα και στην ισοπαλία. Και αντί για ένα δίκαιο (με βάση την εικόνα του αγώνα) 0-0, έκανε το… ριφιφί της και έφυγε με τη νίκη.

Το μεγαλύτερο κέρδος του ΠΑΟΚ από τον ημιτελικό, δεν είναι η νίκη. Είναι το ξέσπασμα όλων των μελών του ποδοσφαιρικού τμήματος που θυμήθηκαν για ποια ομάδα αγωνίζονται και ότι η επιτυχία θα έρθει λειτουργώντας σαν σύνολο. Σαν οικογένεια. ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ.

Σ΄ αυτό ποντάρω για τη συνέχεια της σεζόν. Στα συναισθήματα και το κλίμα που δημιούργησε σε όλους, το απίθανο γκολ του Μούργκ. Η συνέχεια στις οθόνες, αρχής γενόμενης από τον Κυριακάτικο αγώνα των play off με τον Αστέρα στην Τρίπολη.