Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έφτασε στην απόλυτη κορυφή του παγκοσμίου μπάσκετ και το Basketa.gr θυμάται, στιγμή προς στιγμή, όλη του τη διαδρομή στο ΝΒΑ, που άρχισε από ένα… επεισοδιακό σκάουτινγκ στο Βόλο και έφτασε μέχρι την εκπλήρωση ενός πεπρωμένου, που ο «Greek Freak« έφτιαξε μαζί με τους Μιλγουόκι Μπακς.

Το ελληνικό μπάσκετ για ακόμη μια φορά γιορτάζει, είναι στην κορυφή του κόσμου. Με τον πιο άξιο εκπρόσωπο, που εξήγαγε ποτέ, να οδηγεί μια ομάδα, η οποία είχε ξεχάσει τι σημαίνει η έννοια «τίτλος», η ιστορία γράφτηκε και είναι μοναδική, ικανή να προκαλέσει άλλη μια «έκρηξη» στα δικά μας μπασκετικά χρονικά, όπως και παγκοσμίως.

Αυτό που κατάφερε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, είναι μοναδικό. Δεν είναι μονάχα ο τίτλος, που κατέκτησε και με τον τρόπο, που το έκανε απέναντι στους Σανς, αλλά όλη η ιστορία που «κουβαλά» και αποτελεί έμπνευση για κάθε παιδί σε αυτό τον κόσμο, είτε ασχολείται με το άθλημα είτε με οτιδήποτε άλλο. Την έφτιαξε, μάλιστα, με τέτοιο τρόπο από τότε που διέβη τον Ατλαντικό, που την έκανε ακόμη πιο ξεχωριστή, γλυκιά, αξιοζήλευτη.

Το μονοπάτι που διάλεξε ως ηγέτης των Μπακς δεν ήταν το πιο εύκολο, όντας στην ομάδα τα τελευταία οκτώ χρόνια και ζώντας πια στιγμές απόλυτης δόξας, ζητώντας… 100.000 κόσμο στο αεροδρόμιο, αφού πρώτα μας έκανε όλους να ξενυχτήσουμε για χάρη του. Γιατί ο Γιάννης πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να «κυνηγήσει», παρότι αυτό δε συνηθίζεται σε ένα «Ελάφι». Το Basketa.gr θυμάται την πορεία του στο ΝΒΑ, όντας πια ένας σπουδαίος.

Από τα Σεπόλια στο Ουισκόνσιν

Για την ιστορία του Γιάννη και τις δυσκολίες που πέρασε, ζώντας στην χώρα μας, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, καθώς έχουν ειπωθεί αμέτρητες φορές. Μένουμε στο ότι αποτελούν κίνητρο για κάθε παιδί και επικεντρωνόμαστε στο τι έκανε ως παίκτης του ΝΒΑ μέχρι σήμερα, έχοντας πρωτίστως αναγκάσει σκάουτερ και προέδρους ομάδων να τον «τσεκάρουν» στα γήπεδα της Α2, με την φανέλα του Φιλαθλητικού.

Ο Ντάνι Έιντζ, άλλωστε, θα έχει να θυμάται μια… ξεχωριστή ιστορία στο Βόλο, όταν οι οπαδοί της Νίκης τον αποδοκίμασαν νομίζοντας πως είναι παράγοντας του Φιλαθλητικού, ενώ όταν έμαθαν ποιος είναι, άρχισαν να τον «πικάρουν» για τους Σέλτικς λέγοντας, ότι «όλος ο Βόλος είναι Λέικερς». Σε κάθε περίπτωση, ο ιστορικός ηγέτης της Βοστόνης, ο Μαρκ Κιούμπαν και αρκετοί άλλοι αποφάσισαν να πάνε σε άλλες λύσεις, οδηγώντας μας προς την ημέρα του draft.

Η ομάδα, που θεωρούσε χωρίς αμφιβολία, ότι υπάρχει κάτι ιδιαίτερο σε αυτό το παιδί, ήταν οι Μιλγουόκι Μπακς. Μπορεί να μην είχαν να του προσφέρουν την υπέρλαμπρη ομάδα και την φοβερή ζωή στο Ουισκόνσιν, αλλά την νύχτα, όπου τον διάλεξαν στο νούμερον 15 του υποσχέθηκαν, ότι όλα θα «χτιστούν» γύρω από τον «Greek Freak».

Κι έτσι έγινε. Τα πρώτα τρία χρόνια, βέβαια, θέλησαν να τον προστατεύσουν και να μην τον πιέσουν να εξάγει τα αποτελέσματα, που θα μπορούσε με βάση το ταλέντο του και τη σκληρή δουλειά, που θα έκανε. Ξεκίνησαν, για αυτό το λόγο, από τα 24.6 λεπτά ανά παιχνίδι, που δεν είναι και λίγα για rookie, αλλά ήταν ιδανικά για να πάρει τις απαραίτητες παραστάσεις, ώστε να ωριμάσει και να πρωταγωνιστήσει. Την πρώτη του σεζόν, άλλωστε, με τον Κρις Μίντλετον παρεμπιπτόντως ήδη παρόντα και μετέπειτα συνοδοιπόρο του, τα «Ελάφια» βρέθηκαν μονάχα στη 15η θέση της Ανατολής.

Η διοίκηση του Μιλγουόκι δεν προβληματίστηκε και άρχισε να ψάχνει το πώς θα πλαισιώσει σωστά, με τον καιρό να περνά, τον Γιάννη και τους συμπρωταγωνιστές του. Κρατώντας τον Μπράντον Νάιτ και φέρνοντας, επιπλέον, τον Μάικλ Κάρτερ-Ουίλιαμς και τον Τζαμπάρι Πάρκερ, σε ένα ρόστερ με παίκτες σαν τον Ζάζα Πατσούλια, τον Όου Τζέι Μέιο και τον Ερσάν Ιλιασόβα, δημιουργήθηκε ένα αξιόλογο σύνολο, το οποίο πάλεψε, αλλά τη σεζόν 2014-2015 δεν έφτασε πιο πέρα από τον πρώτο γύρο των playoffs, όταν και τους απέκλεισαν οι Σικάγο Μπουλς του Πάου Γκασόλ.

Η επόμενη χρονιά, μάλιστα, θα ήταν ακόμη χειρότερη, σημαίνοντας μια στιγμή, όπου οι ιθύνοντες του συλλόγου έπρεπε να πάρουν γενναίες αποφάσεις. Επιχειρώντας να συνεχίσουν να πιστεύουν στο πρότζεκτ του Τζέισον Κιντ, ο οποίος ήταν και επί της ουσίας ο πρώτος, που ήθελε να χρησιμοποιήσει ως περιφερειακό του «Αντέτο», έδωσαν τα «κλειδιά» στον Έλληνα σούπερ σταρ και τον Μίντλετον, μη γνωρίζοντας πόσο σημαντική ήταν εκείνη η απόφαση. Αρκετοί αξιοσημείωτοι παίκτες δεν ήταν πια παρόντες, γεγονός που έδειξε πως το 2015-2016 ήταν περισσότερο ένα μεταβατικό έτος, όπου οι Μπακς απέτυχαν να μπουν στην οκτάδα, καταλήγοντας στη 12η θέση.

Η προαναφερθείσα ενέργειά τους, όμως, που έδειξε ποιους αποφάσισαν να εμπιστευτούν, άρχισε τον επόμενο κιόλας χρόνο να έχει κάποια αποτελέσματα. Αποκτώντας κι άλλους νεαρούς παίκτες με προοπτική, όπως ο Μάλκολμ Μπρόγκντον και ο Τόνι Σνελ, οι Μπακς του Κιντ γύρισαν στην postseason κι έδειξαν, ότι μέλλον υπάρχει, με τον Γιάννη να έχει γίνει πια ο απόλυτος πρεσβευτής τους, κάνοντας κάθε χρόνο κι ένα «βήμα» προς την κορυφή. Το 2017 αναδείχθηκε πιο βελτιωμένος παίκτης της σεζόν και η ομάδα του έδωσε ξανά «μάχη», αλλά οι Ράπτορς ήταν τότε μια εξαιρετική ομάδα, που μόνο από τους «Καβς» του ΛεΜπρόν έχανε.

Η πρώτη προειδοποίηση, οι MVP χρονιές και οι «σφαλιάρες»

Ήταν πια ξεκάθαρο. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ήταν το απόλυτο πρόσωπο, τόσο για την ομάδα του όσο και για μια ολόκληρη χώρα, αποτελώντας έναν υπέροχο πρέσβη της Ελλάδας, μνημονεύοντάς την και διαφημίζοντάς της, όπου κι αν πατούσε. Μπορεί το 2017 να σημαδεύτηκε από κάποιες παρεξηγήσεις, με τους Μπακς επί της ουσίας να μην τον αφήνουν να παίξει στο Ευρωμπάσκετ, αλλά η αγάπη του για την χώρα μας ποτέ δεν έπαψε να είναι δυνατή.

Στο παρκέ συνέχισε να λάμπει, έχοντας επιπλέον σταθερή θέση στο All Star Game και παίρνοντας τη θέση του στην ελίτ. Οι απαιτήσεις ήταν περισσότερες και η ομάδα του έδωσε οριστικά την «μπακέτα», μειώνοντας τη συμμετοχή του Τζαμπάρι Πάρκερ, που ήταν εμφανές πια πως δεν ταίριαζε, και φέρνοντας δίπλα του τον Έρικ Μπλέντσο, ελπίζοντας πως θα είχε καλύτερα αποτελέσματα η συνύπαρξή τους, σε σύγκριση με εκείνη στο Φοίνιξ με τον Ντέβιν Μπούκερ.

Οι Μπακς έδειξαν για πρώτη φορά πραγματικά απειλητικοί το 2018, όταν τους έλαχε να αντιμετωπίσουν τους εξίσου ταλαντούχους Σέλτικς, με το σύνολο του Μπραντ Στίβενς να τα καταφέρνει οριακά και να περνά με 4-3 νίκες στον πρώτο γύρο. Ορισμένες επιβλητικές εμφανίσεις του «Αντέτο», όμως, ήταν αρκετές για να δείξουν, ότι πλέον είχε αλλάξει επίπεδο και από ένας απλώς ταλαντούχος παίκτης, είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε ηγέτη για να οδηγήσει την ομάδα του πολύ μακριά, έχοντας εκείνη την χρονιά 26.9 πόντους κατά μέσο όρο ανά αγώνα, μαζί με 10 ριμπάουντ, 4.8 ασίστ, 1.5 κλέψιμο και 1.4 μπλοκ ανά αγώνα.

Ο «Greek Freak» άρχισε, πια, να λογίζεται ως ένας εκ των κορυφαίων του κόσμου και αυτό θα αποδεικνυόταν… με τη βούλα πολύ σύντομα. Η επόμενη σεζόν του, που χαρακτηρίστηκε από «εκ βάθρων» αλλαγές, με απομάκρυνση του Τζέισον Κιντ λίγο νωρίτερα, καθώς και περαιτέρω αναβάθμιση του ρόστερ υπό τον Μάικ Μπουντενχόλζερ (Μπρουκ Λόπες, Τζορτζ Χιλ, Πατ Κόνατον κ.α.), θα ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή. Πρωτιά στην Ανατολή με 60-22 ρεκόρ, περαιτέρω εντυπωσιακά στατιστικά, αρχηγία στο All Star Game του 2019 και, στο τέλος, ανάδειξη σε MVP, σε μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχουμε δει σε αυτά τα βραβεία.

Στο παρκέ, όμως, είχε αρκετά ακόμη να μάθει για το πώς έρχεται η νίκη. Οι Μπακς, ειδικά μετά τη «συντριβή» των Σέλτικς του Κάιρι Ίρβινγκ στα ημιτελικά, έρχονται… κατάφατσα με τις απαιτήσεις τίτλου, ξεκινώντας εξαιρετικά τη σειρά με τους Ράπτορς, αλλά ο Καουάι Λέοναρντ θα επιβάλει τον νόμο του, γυρίζοντας τη σειρά των τελικών από το 0-2 στο 4-2, δίνοντας ένα γερό μάθημα στην παρέα του Γιάννη.

Στο Μιλγουόκι άπαντες έχουν «παγώσει», αλλά δε σταματούν να πιστεύουν. Την επόμενη χρονιά οι αλλαγές δεν είναι πολλές, με ποιοτική προσθήκη τον Ουέσλι Μάθιους και, μέσα από τη συγκυρία του κορονοϊού και της «φούσκας» του Ορλάντο, καταφέρνουν ξανά να πάρουν τη θέση της κορυφής με ρεκόρ 56-17, δείχνοντας ξανά ικανοί να φτάσουν έως το τέλος της διαδρομής, ώσπου θα έρθει μια ακόμη μεγαλύτερη «σφαλιάρα» από τους Μαϊάμι Χιτ στα ημιτελικά της Ανατολής, σχεδόν με «σκούπα».

Η σεζόν αυτή μπορεί και πάλι να επεφύλασσε μεγάλες ατομικές διακρίσεις για τον Αντετοκούνμπο, διατηρώντας τον τίτλο του Πολυτιμότερου, όπως και του αρχηγού στο All Star Game, αλλά το «χτύπημα» είναι αρκετά δυνατό αυτή την φορά. Έχει έρθει η ώρα να κοιτάξει το πώς θα οδηγήσει την ομάδα του στη Γη της Επαγγελίας. Καλοί οι ατομικοί τίτλοι, αλλά δεν φτάνεις έτσι στην «αθανασία».

Η ολοκλήρωση μιας υπέροχης ιστορίας

Μετά τις δύο απανωτές αποτυχίες, είχε έρθει η σειρά το καλοκαίρι του 2020 να αρχίσουν οι φήμες για το μέλλον του. Το συμβόλαιό του, άλλωστε, δεν αργούσε να λήξει και τα σενάρια ήταν ποικίλα σχετικά με το αν θα έμενε ή αν θα διάλεγε να κάνει κάποια «συμμαχία» για το δαχτυλίδι. Όσο κι αν αυτή η κουβέντα μπορεί να έμοιαζε λίγο πρόωρη, καθώς ήταν ακόμη 25 ετών, έπρεπε να σκεφτεί σοβαρά το μέλλον του.

Η σεζόν 2020-2021 αρχίζει με αυτό το «σύννεφο» πάνω από το Μιλγουόκι, που όμως έχει ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του, τόσο ως προς την αντιμετώπιση του απόλυτου ηγέτη Γιάννη όσο και στην αγωνιστική του πλαισίωση, κάνοντας με τον Τζρου Χόλιντεϊ μια κίνηση, που θα αναδεικνυόταν ως… ματ, ενώ μαζί του έρχονται παίκτες όχι κορυφαίοι, αλλά με χαρακτηριστικά που θα βοηθούσαν καταλυτικά στις δύο πλευρές του παρκέ, όπως ο Μπόμπι Πόρτις και ο Πι Τζέι Τάκερ.

Οι διαπραγματεύσεις προχωρούν και το Δεκέμβριο του 2020, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ο Γιάννης κάνει το καλύτερο δώρο… στο λαό του, ανανεώνοντας για πέντε χρόνια και έναντι 228 εκατομμυρίων δολαρίων, έχοντας αφήσει το supermax συμβόλαιο προ μηνών. Δεν ήταν, άλλωστε, αυτό που τον ένοιαζε, αλλά να διασφαλίσει πως έπαιρνε τη σωστή απόφαση για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Οι Μπακς, από την πλευρά τους, διαλέγουν αυτή την φορά έναν… αθόρυβο δρόμο. Αφήνουν τους λαμπερούς Νετς να πρωταγωνιστήσουν στην Ανατολή και μπαίνουν ως 3οι στα playoffs, χωρίς ο Γιάννης να βγει MVP ή αρχηγός στο All Star Game. Παρά το γεγονός αυτό, όμως, είναι η πιο ηγετική του σεζόν, μαζί με τον Μίντλετον, απαντώντας μαζί σε όσους θεωρούσαν, ότι δε θα τα καταφέρουν.

Προείχε, αρχικά, η εκδίκηση απέναντι στους Χιτ, με μια «σκούπα» να είναι… όλη δική τους και η μοίρα τους έφερνε αντιμέτωπους με τους Νετς, που είχαν πάρει τη δεύτερη θέση κι έρχονταν με όλα τα «όπλα». Μπορεί να αντιμετώπισαν προβλήματα, αλλά σε κάθε περίπτωση αυτό που έγινε στο Game 7 ήταν μοναδικό. Ο Γιάννης ήταν υπέροχος, όπως και οι υπόλοιποι, και η τεράστια απόδραση έγινε στην Νέα Υόρκη, δείχνοντας πως, όντως, αυτή η ομάδα ήταν έτοιμη για κάτι μεγάλο.

Το ίδιο συνέβη και στη σειρά με τους Χοκς. Χρειάστηκε, αυτή την φορά, να γίνει «μπρέικ» πάνω στο «μπρέικ» και δε συνέβη μια φορά, αλλά δύο συνολικά, με τον Γιάννη να τραυματίζεται και, ευτυχώς, άπαντες να μένουν στη λαχτάρα, καθώς δεν ήταν κάτι το πολύ σοβαρό, που θα του άλλαζε την καριέρα. Μίντλετον και Χόλιντεϊ, όμως, βγήκαν μπροστά και ο δρόμος για τους Τελικούς άνοιξε.

Όλοι αναρωτιούνται, αν ο Γιάννης θα παίξει με τους Σανς. Εκείνος δείχνει πείσμα και θέληση, παίρνοντας θέση. Στην αρχή μοιάζει λίγο «μουδιασμένος», έχοντας μόλις επιστρέψει από το άσχημο χτύπημα, και το 2-0 του Φοίνιξ είναι γεγονός. «Bucks in 6», φωνάζουν πολλοί, ενθυμούμενοι τη σειρά με τους Χοκς. Η πρώτη αντίδραση και η ισοφάριση έρχονται στο Μιλγουόκι και μετά… ένας πίνακας ζωγραφικής. Το «μπρέικ» είναι γεγονός, με τον Χόλιντεϊ να υψώνει και τον Γιάννη να καρφώνει εμφατικά για το 3-2.

Στο τέλος, αποφασίζει να το πάρει μόνος του. 50 πόντοι με… 50 φτερούγες κοτόπουλο και η εκπλήρωση του πεπρωμένου, όπως τον έγραφε μαζί με την ομάδα του. Οι Μιλγουόκι Μπακς είναι ξανά πρωταθλητές, μετά από 50 χρόνια, με τον Γιάννη μας να είναι MVP, μπαίνοντας πια στο «πάνθεον» του παγκοσμίου μπάσκετ, δίχως παράλληλα να ξεχνά την χώρα του.

Οι δύο πλευρές πίστεψαν η μία στην άλλη και ολοκλήρωσαν την ιστορία τους με τον πιο γλυκό τρόπο, αν κι έχουν κι άλλα κεφάλαια να γράψουν. Το σίγουρο είναι, ότι μπορεί ο Γιάννης να έγινε «Ελάφι», αλλά με μόνο σκοπό… να «κυνηγήσει».